فروغی بسطامی

کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را؟

کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را؟

غیبت نکرده ای که شوَم طالب حضور

پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را 

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تو را 

چشم به صد مجاهده آیینه ساز شد

تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را 

بالای خود در آینـﮥ چشم من ببین 

تا با خبر ز عالم بالا کنم تو را 

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری 

تا قبله گاه مؤمن و ترسا کنم تو را 

خواهم شبی نقاب ز رویت برافکنم 

خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تو را 

گر افتد آن دو زلف چلیپا به چنگ من

چندین هزار سلسله در پا کنم تو را

طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند

یکجا فدای قامت رعنا کنم تو را 

زیبا شود به کارگِه عشق کار من 

هر گه نظر به صورت زیبا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی 

ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را 

مردان خدا پرده ی پندار دریدند

یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند 

هر دست که دادند همان دست گرفتند

هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند 

یک طایفه را بهر مکافات سرشتند

یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند 

یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند

یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند 

جمعی به در پیر خرابات خرابند

قومی به بر شیخ مناجات مریدند 

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند 

فریاد که در رهگذر آدم خاکی

بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند 

همت طلب از باطن پیران سحرخیز

زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند 

زنهار مزن دست به دامان گروهی

کز حق ببریدند و به باطل گرویدند 

چون خلق در آیند به بازار حقیقت

ترسم نفروشند متاعی که خریدند 

کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است

کاین جامعه به اندازه هر کس نبریدند 

مرغان نظرباز سبک سیر فروغی

از دامگه خاک بر افلاک پریدند 

از کشت عمل بس است یک خوشه مرا

در روی زمین بس است یک گوشه مرا

تا چند چو کاه گرد خرمن گردیم

چون مرغ بس است دانه‌ای توشه مرا 

تا قبله ی ابروی تو ای یار کج است

محراب دل و قبلهٔ احرار کج است

ما جانب قبلهٔ دگر رو نکنیم

آن قبله مراست گر چه بسیار کج است 

یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت

داد خود را زان مه بیدادگر خواهم گرفت

چشم گریان را به طوفان بلا خواهم سپرد

نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

نعره ها خواهم زد ودر بحر وبر خواهم فتاد

شعله ها خواهم شد ودر خشک وتر خواهم گرفت

انتقامم را ز زلفش موبه مو خواهم کشید

آرزویم را ز لعلش سر به سر خواهم گرفت

یا به زندان فراقش بی نشان خواهم شدن

یا گریبان وصالش بی خبر خواهم گرفت

یا بهار عمر من رو به خزان خواهد نهاد

یا نهال قامت او را به بر خواهم گرفت

یا به پایش نقد جان بی گفت وگو خواهم فشاند

یا زدستش آستین بر چشم تر خواهم گرفت

یا به حاجت دربرش دست طلب خواهم گشود

یا به حجت از درش راه سفر خواهم گرفت

یا لبانش را زلب همچون شکر خواهم مکید

یا میانش را به بر همچون کمر خواهم گرفت

گر نخواهد داد من امروز داد،آن شاه حسن

دامنش فردا به نزد دادگر خواهم گرفت

باز اگر بر منظرش روزی نظر خواهم فکند

کام چندین ساله را از یک نظر خواهم گرفت 

تا دست ارادت به تو داده‌ست دلم

دامان طرب ز کف نهاده‌ست دلم

ره یافته در زلف دل آویز کجت

القصه به راه کج فتاده‌ست دلم 

چنین که برده شراب لبت ز دست مرا

مگر به دامن محشر برند مست مرا

چگونه از سرکویت توان کشیدن پای

که کرده هر سر موی تو پای بست مرا

کبود شد فلک از رشک سربلندی من

که عشق سرو بلند تو ساخت پست مرا

بدین امید که یک لحظه با تو بنشینم

هزار ناوک حسرت به دل نشست مرا

به نیم بوسه توان صد هزار جان دادن

از آن دو لعل می‌آلود می‌پرست مرا

کنون نه مست نگاه تو گشتم ای ساقی

که هست مستی این باده از الست مرا

نشسته خیل غمش در دل شکستهٔ من

درست شد همه کاری از این شکست مرا

خوشم به سینهٔ مجروح خویشتن یا رب

جراحتش مرساد آن که سینه خست مرا

پرستش صنمی می‌کنم فروغی سان

که عشقش از پی این کار کرده هست مرا 

من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را

هوشیاری مشکل است البته مستان تو را 

گر بدینسان نرگس مست تو ساغر می‌دهد

بهر حور از دست نتوان داد دامان تو را 

وعده فردای زاهد قسمت امروز نیست

کاو به خاطر آورد خاطر پریشان تو را 

جز سر زلف پریشانت نمی‌بینم کسی

سالها بیهوده رفتم خاک میدان تو را 

ای دریغ از تیغ ابرویت که خون غیر ریخت

صبح‌دم بیند اگر چاک گریبان تو را 

هرگز از جیب فلک سر بر نیارد آفتاب

گر بر افشانند زلف عنبر افشان تو را 

دامن آفاق را پر عنبر سارا کنند

تا به کام دل نبوسم لعل خندان تو را 

چشم گریان مرا از گریه نتوان منع کرد

ترسم آسیبی رسد شمع شبستان تو را 

آه سوزان را فروغی اندکی آهسته تر 

تا دل به برم هوای دل‌بر دارد

افسانهٔ عشق دل‌بر از بر دارد

دل رفت ز بر چو رفت دلبر آری

دل از دل‌بر چگونه دل بر دارد 

تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد 

یک باره پری از نظر خلق نهان شد 

گر مطرب عشاق تویی رقص توان کرد 

ور ساقی مشتاق تویی مست توان کرد 

گیسوی دلاویز تو زنجیر جنون گشت 

بالای بلا خیز تو آشوب جهان شد 

نقدی که به بازار تو بردیم تلف گشت 

سودی که ز سودای تو کردیم زیان شد 

جان از الم هجر تو بی صبر و سکوت گشت 

تن از ستم عشق تو بی تاب و توان شد 

هم قاصد جانان سبک از راه نیامد 

هم جان گرانمایه به تن سخت گران شد 

چشمم همه دم در ره آن ماه گهر ریخت 

اشکم همه جا در پی آن سرو روان شد 

این دل که به شهر عشق سرگشتهٔ تست

بیمار و غریب و در به در گشتهٔ تست

برگشتگی بخت و سیه روزی او

از مژگان سیاه برگشتهٔ تست